ดีว่ะ...
มึงรู้มะว่าวันๆนี้...
ชีวิตกูยุ่งวุ่นวายซะยิ่งกว่าอะไร...
ทิ้งเรื่องเรียน...เรื่องครอบครัว
มันทำให้กูรู้สึกเบื่อชีวิตเข้าไปทุกที่...
ในชีวิตนี้ของกูมันจะมีอะไรดีกว่านี้อีกมั้ยวะ...
แม่ง...เรียนก้อติด0...มีแต่วิชาเหี้ยๆ
ไม่มีอะไรดี...
จะโทษวิชาก็ไม่ได้...
งั้นจะให้กูโทษตัวกูเองใช่มั้ย..
ที่ทำงานเสร็จไม่ทันตามกำหนด..
มันสั่งอย่างกับสั่งอาหาร..
แดกไม่หมดมันก็เททิ้ง..
ไม่เคยสนใจว่าเวลากูทำมันเหนื่อยแค่ไหน..
เหี้ยสิ้นดี..
คิดว่ากูมีมือเป็น1000รึงัยวะ..
มันถึงสั่งงานกูซะแทบกะอักเลือด..
แล้วงานแต่ละอย่างที่มันให้กูทำ..แม่งไม่ใช่ง่ายๆ..
รอให้กูตายก่อนใช่มั้ยถึงจะสะจัยมัน..
แม่ง........กูอยากตาย
กูเบื่อชีวิตนี้เต็มทนแล้วโว้ย
ทำรัยแม่งไม่เคยได้อย่างจัยสักอย่าง
กูละเกรียดแม่งมันชิบหาย
มีอะไรบ้างวะที่ทำให้กูหายเบื่อได้...
มึงบอกกูที..
กูเบื่อจะตายอยู่แล้วโว้ย...
ดีว่ะ...
มึงรู้มะว่าวันๆนี้...
ชีวิตกูยุ่งวุ่นวายซะยิ่งกว่าอะไร...
ทิ้งเรื่องเรียน...เรื่องครอบครัว
มันทำให้กูรู้สึกเบื่อชีวิตเข้าไปทุกที่...
ในชีวิตนี้ของกูมันจะมีอะไรดีกว่านี้อีกมั้ยวะ...
แม่ง...เรียนก้อติด0...มีแต่วิชาเหี้ยๆ
ไม่มีอะไรดี...
จะโทษวิชาก็ไม่ได้...
งั้นจะให้กูโทษตัวกูเองใช่มั้ย..
ที่ทำงานเสร็จไม่ทันตามกำหนด..
มันสั่งอย่างกับสั่งอาหาร..
แดกไม่หมดมันก็เททิ้ง..
ไม่เคยสนใจว่าเวลากูทำมันเหนื่อยแค่ไหน..
เหี้ยสิ้นดี..
คิดว่ากูมีมือเป็น1000รึงัยวะ..
มันถึงสั่งงานกูซะแทบกะอักเลือด..
แล้วงานแต่ละอย่างที่มันให้กูทำ..แม่งไม่ใช่ง่ายๆ..
รอให้กูตายก่อนใช่มั้ยถึงจะสะจัยมัน..
แม่ง........กูอยากตาย
กูเบื่อชีวิตนี้เต็มทนแล้วโว้ย
ทำรัยแม่งไม่เคยได้อย่างจัยสักอย่าง
กูละเกรียดแม่งมันชิบหาย
มีอะไรบ้างวะที่ทำให้กูหายเบื่อได้...
มึงบอกกูที..
กูเบื่อจะตายอยู่แล้วโว้ย...
อา...พบกันอีกครั้ง..
คงพูดกันไม่มากนักเพราะ.........
ความรัก..มันมาถึงบทสรุปอ้นน่าเศร้าเร้ว...
รู้มะ เวลาที่เราทำอะไรเพื่อใครสักคนที่เรารัก..
เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา...
เขาจะรู้มั้ยนะ...ว่าเราแอบเฝ้ามองเขาอยู่..
ไม่ว่าเวลาที่เขาทำอะไร.. เราก็จะคอยเป็นกำลังใจให้เขาเสมอ..
แต่ก็คงเป็นได้แค่นั้น...
เพราะเรา...
มีความผูกพันธ์...กันแค่เพื่อน..
จะมีทางเป็นอย่างอื่นได้มั้ยนะ..
ผมคิดอย่างนั้นมาตลอด...
จนในที่สุด...
คนที่ต้องเจ็บมากที่สุด...ว้าเหว่...และเดียวดาย..
คงเป็นตัวเราเอง...
ก็นะ
ใครใช้ให้เรารักเขาล่ะ
ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจ็บปวด...แต่ก็ยอมทน
ทำไงได้...ก็คนมันรักไปแล้วนี่
จะให้ทำไง
เพราะสุดท้ายแล้ว...ความรัก..ก็เป็นสิ่งที่เราต้องเสียสละ..
นั่นหละ...คือความรัก
THE END
ดีว่ะ...
มึงรู้มะว่าวันๆนี้...
ชีวิตกูยุ่งวุ่นวายซะยิ่งกว่าอะไร...
ทิ้งเรื่องเรียน...เรื่องครอบครัว
มันทำให้กูรู้สึกเบื่อชีวิตเข้าไปทุกที่...
ในชีวิตนี้ของกูมันจะมีอะไรดีกว่านี้อีกมั้ยวะ...
แม่ง...เรียนก้อติด0...มีแต่วิชาเหี้ยๆ
ไม่มีอะไรดี...
จะโทษวิชาก็ไม่ได้...
งั้นจะให้กูโทษตัวกูเองใช่มั้ย..
ที่ทำงานเสร็จไม่ทันตามกำหนด..
มันสั่งอย่างกับสั่งอาหาร..
แดกไม่หมดมันก็เททิ้ง..
ไม่เคยสนใจว่าเวลากูทำมันเหนื่อยแค่ไหน..
เหี้ยสิ้นดี..
คิดว่ากูมีมือเป็น1000รึงัยวะ..
มันถึงสั่งงานกูซะแทบกะอักเลือด..
แล้วงานแต่ละอย่างที่มันให้กูทำ..แม่งไม่ใช่ง่ายๆ..
รอให้กูตายก่อนใช่มั้ยถึงจะสะจัยมัน..
แม่ง........กูอยากตาย
กูเบื่อชีวิตนี้เต็มทนแล้วโว้ย
ทำรัยแม่งไม่เคยได้อย่างจัยสักอย่าง
กูละเกรียดแม่งมันชิบหาย
มีอะไรบ้างวะที่ทำให้กูหายเบื่อได้...
มึงบอกกูที..
กูเบื่อจะตายอยู่แล้วโว้ย...
อา...พบกันอีกครั้ง..
คงพูดกันไม่มากนักเพราะ.........
ความรัก..มันมาถึงบทสรุปอ้นน่าเศร้าเร้ว...
รู้มะ เวลาที่เราทำอะไรเพื่อใครสักคนที่เรารัก..
เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา...
เขาจะรู้มั้ยนะ...ว่าเราแอบเฝ้ามองเขาอยู่..
ไม่ว่าเวลาที่เขาทำอะไร.. เราก็จะคอยเป็นกำลังใจให้เขาเสมอ..
แต่ก็คงเป็นได้แค่นั้น...
เพราะเรา...
มีความผูกพันธ์...กันแค่เพื่อน..
จะมีทางเป็นอย่างอื่นได้มั้ยนะ..
ผมคิดอย่างนั้นมาตลอด...
จนในที่สุด...
คนที่ต้องเจ็บมากที่สุด...ว้าเหว่...และเดียวดาย..
คงเป็นตัวเราเอง...
ก็นะ
ใครใช้ให้เรารักเขาล่ะ
ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจ็บปวด...แต่ก็ยอมทน
ทำไงได้...ก็คนมันรักไปแล้วนี่
จะให้ทำไง
เพราะสุดท้ายแล้ว...ความรัก..ก็เป็นสิ่งที่เราต้องเสียสละ..
นั่นหละ...คือความรัก
THE END
ซาหวาดดีกั๊บ
ผม..นายเรย์ เปนคนที่มีปะสบกานเรื่องความรักที่อกหักมาเร้ว.....เรยอยากจะบอก
ว่า....
ม่ายมีครายที่รักเราจิงเท่าตัวเราเอง
ต่อให้พ่นน้ำไหลไฟดับจนตายว่ารักเรา... แต่เร้วเค้าก้อรักตัวเขาเองที่สุด
อันที่จิงก้ออยากบอกต่ออะนะ...แต่รุสึกว่าง่วงนอนซะเร้วซิ..
ง้านเจอกานใหม่..บ้ายบาย
ร้ากกกกกกกน้าจุ๊บๆ
